Kuikens


We hebben er lang over gedaan, mijn gezin en ik. Kippen of niet?
Ja, want dat is leuk voor de kinderen en dan hebben we onze eigen eieren, en nee want, meende iemand, dan krijg je last van ratten en dat stinkt.

We hebben er ongeveer een jaar over gedaan om uiteindelijk de knoop door te hakken. En eens doorgehakt, is er bij mij geen houden aan. Ik heb dat met zo ongeveer alles. Heel impulsief meestal maar dit keer goed doordacht, denk ik.

Het is ongelooflijk hoe veel verschillende kippenkoten er bestaan en de prijzen zijn al even ongelooflijk. Dat ene exemplaar in de aanbieding was dus best een koopje, heb ik mezelf wijs gemaakt. De ren werd gebouwd en het huis was klaar.

De kippen zelf hebben we gekregen van een lieve vriendin die er schijnbaar veel vanaf weet. Alleen zijn het vreselijke aanstellers, die 3 madammen van ons. Maar soit, ze leggen eieren, zijn lief en je geraakt er weliswaar zelfs aan gehecht, heb ik gemerkt.

Sofie, Lisa en Emma amuseerden zich precies wel, zo in hun nieuw kot. Alleen kon Emma de drang om te broeden niet bedwingen. En dat is natuurlijk complete onzin, zo'n kip op een onbevrucht ei! Wat nu gedaan? Gelukkig bracht de kinderboerderij soelaas en hebben we daar 2 bevruchte eieren gekocht. Met potlood gemerkt werden de dingen onder Emma haar gat geschoven.
En na een paar dagen kreeg Emma gezelschap van Sofie, die blijkbaar een beetje medelijden had met de adoptiemoeder in spe. Ja, zo adoptiezwanger zijn is best stresserend. Een luisterend oor kan dan wonderen doen.

Vandaag is het dan zo ver. Klein gepiep, veel geklok in het hok. Geen idee of het er eentje of twee zijn want ik wil de beide moeders wel wat rust gunnen. Even wennen aan dat vreemde wezen dat plots het ei uit komt.

Dus, binnenkort meer en misschien een foto. Benieuwd ook hoe de kindjes gaan reageren.