Tentje

Tentje

Wij doen dat ieder jaar, zo’n rottentje tegen de wind opzetten op het strand. Dat moet je dan in de briesende wind proberen in elkaar te steken met zand in je ogen, tent in de lucht en haringen die niet blijven zitten. Ik kan het dan ook niet laten om daarbij stevig te vloeken en te zuchten. Maar het staat er wel, het tentje, elk jaar opnieuw.

Geen idee ook waarom je zoiets nodig hebt want het ding zit onmiddellijk helemaal onder het zand, incluis de spullen die je er in hebt opgeborgen. Maar ik kan/mag er niet over zagen. Dus ik zwijg en onderga, elk jaar opnieuw.

Nu hadden wij ons tentje net opgezet (ik was nog een beetje rood aangelopen van woede) toen de buurman, lees man met gezin naast ons op het strand, opgewekt kwam aanlopen met zijn gloednieuwe, nog in de verpakking zittende, windtentje.

Ik had er ondertussen stiekem wel zin in om andere mensen te zien knoeien terwijl ik eindelijk lekker in mijn strandstoeltje had plaats genomen.

Er werd hevig gediscussieerd in het Kantonees, wat wij dan weer erg interessant vonden en vooral ook heel erg grappig. Je hoort dat niet elke dag natuurlijk.

Maar de toon van de man werd een beetje luid. Snauwend zelfs en hij begon ook een beetje eng met zijn armen te slaan. “Hoort dat eigenlijk bij hun taal of is hij echt over zijn toeren?”, hoor ik me nog denken.

Het bleek niet bij de taal te horen. Dat konden we dan weer afleiden uit het zicht op een kleine man met een half tentstokje in zijn hand en een bedrukt gezicht. Jawel, het tentje was niet in tact. Gloednieuw maar enigszinds beschadigd.

De 5 minuten die daarop volgden vonden de dochter en ik uiterst interessant. De dochter merkte op dat de beide kinderen van het koppel wel heel erg ongeïnteresseerd waren. En daar waar ik dacht dat de vrouw des huizes nu toch wel even ter hulp kon schieten, (wat ik dan zou doen in zo’n situatie) vond mevrouw het veel belangrijker om haar Chinees gelakte bloemenbadpak in de zee te laten verdwijnen.

Ze moet erg gefrustreerd geweest zijn, daar het water niet bepaald een fijne zwemtemperatuur had.

De man klungelde zo nog even verder tot ik het niet langer aan kon zien. Ik besloot mijn eigen man in te schakelen, die zeer behulpzaam, efficiënt en snel ter hulp schoot. Touwtje er door, knoopje er in. Hier en daar werd een kind aangemaand om zich uit het luie zand te verplaatsen richting noodtoestand. En jawel, na een enkele minuut stond het ding recht.

Nog een beetje verbauwereerd maar dankbaar keek de man ons na toen we hem achterlieten op het strand met zijn nieuwe tentje.

Ik hoop van harte dat ze er van genoten hebben, van hun dagje Zeeland maar ik heb zo een donkerbruin vermoeden dat ze in de toekomst een minder winderige dag uit zullen kiezen om naar het strand te gaan.